تا که بودیم نبودیم کسی

کشت ما را غم بی همنفسی

تا که رفتیم همه یار شدند

تا بخفتیم همه بیدار شدند

چراغي به دست‌ام چراغي در برابرم.
من به جنگ ِ سياهي مي‌روم.
گهواره‌هاي ِ خسته‌گي
از کشاکش ِ رفت‌وآمدها
بازايستاده‌اند،
و خورشيدي از اعماق
کهکشان‌هاي ِ خاکسترشده را روشن مي‌کند.
□
فريادهاي ِ عاصي‌ي ِ آذرخش ــ
هنگامي که تگرگ
در بطن ِ بي‌قرار ِ ابر
نطفه مي‌بندد.
و درد ِ خاموش‌وار ِ تاک ــ
هنگامي که غوره‌ي ِ خُرد
در انتهاي ِ شاخ‌سار ِ طولاني‌ي ِ پيچ‌پيچ جوانه مي‌زند.
فرياد ِ من همه گريز ِ از درد بود
چرا که من در وحشت‌انگيزترين ِ شب‌ها آفتاب را به دعائي نوميدوار
طلب مي‌کرده‌ام
□
تو از خورشيدها آمده‌اي از سپيده‌دم‌ها آمده‌اي
تو از آينه‌ها و ابريشم‌ها آمده‌اي.
□
در خلئي که نه خدا بود و نه آتش، نگاه و اعتماد ِ تو را به دعائي
نوميدوار طلب کرده بودم.
جرياني جدي
در فاصله‌ي ِ دو مرگ
در تهي‌ي ِ ميان ِ دو تنهائي ــ
]نگاه و اعتماد ِ تو بدين‌گونه است![
□
شادي‌ي ِ تو بي‌رحم است و بزرگ‌وار
نفس‌ات در دست‌هاي ِ خالي‌ي ِ من ترانه و سبزي‌ست
من
برمي‌خيزم!
چراغي در دست، چراغي در دل‌ام.
زنگار ِ روح‌ام را صيقل مي‌زنم.
آينه‌ئي برابر ِ آينه‌ات مي‌گذارم
تا با تو
ابديتي بسازم

نه!
هرگز شب را باور نکردم
چرا که
در فراسوهاي ِ دهليزش
به اميد ِ دريچه‌ئي
دل بسته بودم.

(احمد شاملو)

 

                                 

پوستم سفید بود.موهای ریخته روی گردنم زردی گندم را داشت.دو لکه باریک تنباکویی لای دستهایم بود.فکر میکنم بوی اسب بودنم از روی همین لکه ها به دماغم میخورد.
روزی که توانستم از دیوارک کاجهای پاکوتاه، جست بزنم و بی آنکه پل را ببنیم قالاخان را از روی آب رد کنم و آن طرف رودخانه،جلوتر از همه اسبها به میدان دهکده برسم،دو ساله بودم.قالان‌خان یک زین یراق‌دوزی و یک پوستین بلند پر از منجوق جایزه گرفت و به پاکار گفت که در اصطبل، خاک اره بریزد تا اگر گاهی بخواهم غلت بزنم، پوست پهلو و شانه هایم،خراش بر ندارد.

ادامه مطلب

...
نقطه ها
شاید بهانه ی شروع
و شاید بهانه ی پایان اند
برای سر آغازی که نیست ...

 

دل من ! باز مثل سابق باش
 با همان شور و حال عاشق باش
 مهر مي ورز و دم غنيمت دان
 عشق مي باز و با دقايق باش
بشكند تا كه كاسه ات را عشق
 از ميان همه تو لايق باش
 خواستي عقل هم اگر باشي
 عقل سرخ گل شقايق باش
 شور گرداب و كشتي سنگين ؟
نه اگر تخته پاره قايق باش
 بار پارو و لنگر و سكان
 بفكن و دور از اين علايق باش
 هيچ باد مخالف اينجا نيست
 با همه بادها موافق باش

(منزوی)

پاشو ديگه، بسته، چه قدر اي كاش اي كاش مي كني؟ خسته نشدي از اين همه چه كنم چه كنم؟ ديروز رو به قول خودت باختي بس نيست؟ مي خواي امروزت رو هم خراب كني؟ يعني انقدر بي رحمي؟ اگه همه قاضي هاي دنيا مي شدن مثل تو كه كار دنيا زار بود. چه قدر خودت رو محاكمه مي كني حداقل يه تنفس اين بين اعلام كن شايد عقلت بياد سر جاش و اين رو درك كني كه اگه يكي از روزهاي عمرت از سر يه اشتباه، يه بي توجهي يا چه ميدونم حتي يه حماقت از دست رفت، بازم داري نفس مي كشي ، خدا رو شكر كني كه يه فرصت دوباره داري، مي توني جبران كني.

نه اينكه بشيني توي اتاق و خودت رو بجرم قتل زمان و فرصتها، زنداني كني.

ببين حالا كه از خر شيطون پايين نمياي و توي دنياي خياليت همه مرغ ها يه پا دارن، من هم حرفي ندارم اصلا حق با تو، يه چند وقتي رو اشتباه فكر كردي ، تمام آرزوهات به باد رفتن، آينده اون جور كه فكر مي كردي از آب در نيومد همه اين ها درست، الان مي خواي چي كار كني؟

بشين يه يك ساعتي رو در نظر بگير ، نه اصلا يه روز كامل رو بشين به تمام كارهايي كه كردي فكركن ، به تمام كارهايي كه بايد مي كردي و نكردي، به هر چيزي كه اگه توذهنت برگردي عقب ناراحتت مي كنه وقتي حسابي غصه خوردي و براي دفن خاطرات بدي كه داشتي اشك ريختي بلند شو، بلند شو پنجره رو باز كن بزار هواي تازه بياد توي اتاقت به آسمون نگاه كن، ببين دوباره خورشيد داره بهت سلام مي كنه؟ چرا منتظري جوابش رو بده، تا يه بار ديگه تمام هستي تولدت رو تبريك بگن. اين رو هم بدون هيچوقت تو دنيا از اينكه كسي تو مشكلات همراهيت نميكنه نترس به اين فكر كن كه اگه يه روزي خودت خودت رو تنها بزاري و جا بزني چه اتفاقي ميفته؟

راستي منهم تولدت رو تبريك مي گم شمع ها يادت نره حتما قبلش يه آرزوي ناب براي خودت و تمام اونهايي كه دوستت دارن بكن.

تا صبحدم به ياد تو شب را قدم زدم
 آتش گرفتم از تو و در صبحدم زدم
 با آسمان مفاخره كرديم تا سحر
 او از ستاره دم زد و من از تو دم زدم
او با شهاب بر شب تب كرده خط كشيد
 من برق چشم ملتهبت را رقم زدم
 تا كور سوي اختركان بشكند همه
 از نام تو به بام افق ها ،‌ علمزدم
 با وامي از نگاه تو خورشيد هاي شب
 نظم قديم شام و سحر را به هم زدم
 هر نامه را به نام و به عنوان هر كه بود
 تنها به شوق از تو نوشتن قلم زدم
 تا عشق چون نسيم به خاكسترم وزد
 شك از تو وام كردم و در باورم زدم
از شادي ام مپرس كه من نيز در ازل
همراه خواجه قرعه ي قسمت به غم زدم

با اينكه پدر طاهر تصميم گرفته بود كه هرگز لباس سياهش را در نياورد، يك بعد از ظهر تابستان، مردم دهكده او را ديدند كه پيراهن آبي كهنه اي پوشيده است و بطرف رودخانه مي رود.

اگر مي توانست تا پاييز زنده بماند، چهارمين سال تدفين بقچه اي تمام مي شد كه فقط چند لحظه در آن تكه هاي جزغاله و سياه، چشم هاي تركيده و صورتي پر از دندان را ديده بود و به او گفته بودند كه اين طاهر است.

ادامه مطلب